เสียงลือ เสียงเล่าอ้าง

      คนเราเมื่ออายุมากขึ้น หรือ กล่าวอีกด้านหนึ่งว่าแก่ลง นั่นเอง เมื่อนึกถึงวันเวลาที่เปลี่ยนไป ชีวิตที่ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านสุข ผ่านทุกข์ ต่อสู้ ดิ้นรน ล้มเหลว สำเร็จ อด อิ่ม สมหวัง ผิดหวัง หัวเราะ ร้องไห้ ล้วนเป็นประสบการณ์ ที่เกิดมีทุกทั่วในตัวคน รวมทั้งผู้เขียน
ย้อนหลังเมื่อสัก 30 กว่าปี ที่แล้ว เด็กชายตัวเล็กๆ ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่ายอยู่กับย่า ดำรงชีวิตภายใต้วิถีของชาวไร่ชาวนา ชาวทุ่งชาวท่า ภายในอนูของชีวิตจึงประกอบไปด้วยทักษะของเกษตรกรและประมงควบคู่กันไป ชีวิตที่ว้าเหว่ เพราะต้องอยู่กับย่า ไม่มีความอบอุ่นจากพ่อหรือแม่ ไม่มีสิ่งบันเทิง ไม่มีแหล่งมั่วสุม ไม่มีเครื่องมือสื่อสาร ค่ำลงก็สวดมนต์ แล้วก็เข้ามุ้งนอน ย่าชอบฟังวิทยุ สมัยนั้นก็มีนิยาย รายการเพลงก็จะมีลูกทุ่งบ้าง ลูกกรุงบ้าง ฟังแล้วก็ให้ข้อคิด สะท้อนชีวิตของคนในสมัยนั้น รายการโปรดอีกรายการหนึ่งก็ คือ นิทาน เป็นการเล่านิทานที่สอดแทรกเสียงเอฟเฟค ที่ทำให้ตื่นเต้น ระทึกขวัญ  ทำให้ติดกันทั้งบ้านทั้งเมือง
อยู่กับย่ามาตั้งแต่เด็ก ท่านพร่ำอบรมสั่งสอนให้เป็นคนดี มีศีลธรรม ซื่อสัตย์สุจริต รับผิดชอบตนเอง ไม่ว่าจะเป็นการซักเสื้อผ้า การหุงหาอาหาร ค่ำลงก่อนนอนก็ต้องนวดย่า บางคืนก็ต้องปฐมพยาบาลย่าก่อนเพราะย่าจะมีโรคประจำตัว คือไอ ท่าจะไอจนเหนื่อยและเป็นลม ความรัก ความผูกพันธ์ ความเมตตาของย่าทำให้ความว้าเหว่ ที่ซึมลึกในจิตใจบรรเทาลงได้บ้าง แต่ความโหยหาที่อยากอยู่กับพ่อกับแม่หาได้บรรเทาลงไม่
หลังจากจบชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น ก็มุ่งหน้าเข้าเมืองหลวง หวังว่าจะเรียนต่อในวงการทหารซักหนึ่งกองทัพ แต่ฝันก็สลาย ไม่ได้เรียนต่อสายทหาร สาเหตุเพราะไม่มีชื่อในทะเบียนบ้าน (เป็นคนเถื่อนตั้งแต่เกิด จนอายุ 15  ปี ) เมื่อเรียนต่อไม่ได้ ก็คิดว่าจะทำงาน ไปเป็นเด็กท้ายรถ หวังจะศึกษาและขยับไปเป็นคนขับรถ ในช่วงนี้ก็ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ ตั้งแต่การดูแลรักษา การซ่อมเครื่องยนต์ กลไก ต่างๆ และก็ได้ฝึกหัดขับรถที่นี่ ได้มีโอกาสเดินทางไปหลากหลายที่มาก ทำให้เป็นคนที่รู้จักสถานที่ต่างๆมาก
วันหนึ่งกลับไปเยี่ยมแม่..แม่บอกว่าเขาเปิดรับ ม.ศ.4 รอบสอง จะเรียนไหม ตอบแม่ไปทันทีว่าเรียน ก็เลยไปสมัครสอบ ที่โรงเรียนคณะราษฏร์บำรุง 3 จังหวัดปทุมธานี สอบได้ และก็เรียนที่นี่จนจบ ความผิดหวังเริ่มปรากฏหลายด้าน ด้านความรัก ก็มี เพราะเราเป็นนักกีฬาบาสเก็ตบอล ที่เป็นดาวของทีม เป็นธรรมดาที่ย่อมเป็นจุดเด่น แต่ด้วยความที่ไม่ประสีประสา ในที่สุดก็จากกันด้วยความหมางเมิน ด้านการศึกษาต่อ ก็ไม่สามารถเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยใดๆได้เลย เพราะสอบไม่ได้ (อย่าไปโทษปัจจัยภายนอกเลย..เป็นเพราะลิขิตสวรรค์มากกว่า  ยิ่งถ้าไปเรียนไกลบ้าน ยิ่งมีปัญหา เพราะแม่ส่งเงินก็ไม่เป็น แถมยังมีเรื่องกระจุกกระจิกในครอบครัว )
สุดท้ายก็มาเรียนที่วิทยาลัยครู ใช้ชีวิตเด็กวัด (ได้ประสบการณ์เด็กวัดมาอีก) จบปริญญาตรีที่วิทยาลัยครูพระนคร วิชาเอกภาษาอังกฤษ วิชาโทภาษาไทย ที่นี่ก็มีเกร็ดชีวิตอีกพอสมควร แต่ด้วยความไม่ค่อยสมบูรณ์เหมือนคนอื่นเขา ไม่มีโอกาสที่จะเลือก อะไรผ่านหน้ามาก็้้้้คว้าไว้ แล้วจะไม่ถอยหลัง นั่นเป็นสาเหตุให้เป็นคนตัดสินใจอะไรไว เป็นไงเป็นกัน กล้าที่จะเสี่ยง ชีวิตที่ผ่านมาได้ ถือว่าคุ้ม จบปริญญาตรี ก็ไม่อยากอยู่กรุงเทพฯ หรือเมืองใหญ่ๆ มีคนจองตัวไปทำงานมากมายหลายแห่ง ไม่ว่าจะเป็นเหนือ ตะวันออก ตะวันตก แต่มาสรุปลงที่จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ก็เลยได้มาพบคู่ที่แท้จริงที่นี่
มีทายาท 2 คน ทั้งสองคนเป็นเด็กดี เติบโตมาท่ามกลางความรัก ถึงแม้ว่าจะขาดๆเกินๆ ก็ประคองกันมาได้ ตอนนี้ก็พึ่งตัวเองกันได้แล้ว
เขาลือกันว่า “หลานแรงกว่าลูก” สมัยที่มีลูกคนแรก เราก็ตื่นเต้น เพราะเราจะต้องมีสถานภาพมากขึ้นอีกหนึ่งอย่าง คือความเป็นพ่อ เราจะต้องมีภาระมากขึ้น แต่เราเต็มใจ เพราะเป็นภาระที่เกิดจากความต้องการ ไม่ใช่ความสนุก เป็นภาระหนักที่ต้องเลี้ยง ดูแล ทะนุถนอม อบรมสั่งสอน เสียสละ เพื่อคนที่เรารัก ก็เลยบอกไม่ถูกว่า เห่อลูก หรือเปล่า…แต่เราก็เตรียมทุกอย่าง ทำทุกอย่างเพื่อลูกของเรา ยอมแม้แต่ความสุขส่วนตัว เหนื่อยเท่าไร ก็ไม่รู้สึกว่าเหนื่อย เห็นหน้าลูก ความรู้สึกเหนื่อยล้ามันก็อันตรธานหายไป
จากความรู้สึกรัก เป็นห่วง กังวล ผูกพันธ์ มันรู้สึกว่ามากขึ้น เมื่อเรามีหลาน อยากที่จะปกป้อง ดูแลเอง เหมือนชายหนุ่มที่ตกหลุมรักหญิงสาวยังไงก็บอกไม่ถูก แต่เป็นความรักที่ต่างกัน เมื่อเรามีลูก เรามีความรู้สึกถึงพันธะ มันเป็นหน้าที่ เป็นความรับผิดชอบที่ต้องทำ กับหลาน เรามีความรู้สึกว่า เป็นผลผลิตจากลูกเรา เราภูมิใจ สิ่งใดที่เราทำให้ลูกไม่ได้ในวันนั้น แต่เราพร้อมที่จะทำให้หลานเราในวันนี้

LINK CLIP:

เมื่อหนูอายุ 10 กว่าวัน
เมื่อหนูอายุ 10 กว่าวัน

ลองดูที่นี่ก็ได้

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s